Rikkai Blog ♫ ♬ ♪ ♩ ♭ ♪

ดองไปพักนึงเลย ขอโทษนะคะ

ช่วงนี้อารมณ์เเปรปรวน ใกล้ปิดเทอมเเล้วอ่ะ

เรื่องที่ต้องเคลียร์ก่อนเปิดเทอมก็เเทบไม่มีเเล้ว

เเค่ ปั่นฟิคไปเรื่อย นอนให้เร็วขึ้น เเล้วก็จะเค้นความลับจากเพื่อนคนนึงให้ได้

เเค่นี้อย่างเเรกกับสุดท้ายก็ทำตอนเปิดเทอมได้

เเต่มีปัญหาที่เรื่องนอน ปกตินอนตี 3-5

เมื่อเทอมที่เเล้ว (จำได้เเม่น) กว่าจะนอนได้ก็ 6 โมงเช้า ตื่นเจ็ดโมง

ทรมาณทั้งวัน..

ต้องหัดนอนเร็วๆเเล้วล่ะ

เรื่องฟิคนี่ต้องพยายามให้มันยาวขึ้น คิดยากสักหน่อยเพราะเเต่งสดตลอด

เเล้วก็กระเป๋า.. ปิดไม่ลงเเล้ววว

Playboy

-9-

Pair : Oshitari x Shishido

"เอ๋? คุณโอชิทาริทำขนาดนั้นเลยเหรอครับ" คนอายุน้อยกว่าทำหน้าประหลาดใจ

อีกคนนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามทำหน้าไม่สบอารมณ์ ปากยังด่าโอชิทาริอยู่เป็นพักๆ

"เเล้วทำไมชิชิโดะซังถึงไปอยู่กับเขาได้ล่ะครับ"

"ก็บอกเเล้วว่าโดนลากไป"

"ไม่ใช่ครับ..." โอโทริทำหน้ายิ้มเเล้วพูดต่อ "ก็ตอนที่ผมโทรไปถามที่ชมรมน่ะทุกคนบอกว่า.."

เขาทำหน้าลำบากใจอยู่พักหนึ่งไม่เเน่ใจว่าถ้าพูดไปพวกรุ่นพี่จะลำบากหรือเปล่า

เเต่พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายจึงตัดสินใจพูดออกไป

"บอกว่าพวกรุ่นพี่ดูสนิทกันมากขึ้น เเถมบางครั้งก็ส่งของให้กันด้วย"

..หมอนั่นส่งให้ฝ่ายเดียวต่างหาก.. ชิิชิโดะนึกค้านอยู่ในใจ

"เพราะงั้น.. เเน่ใจนะครับว่าโดนลากไป"

"เออ!!เดี๋ยวนี้นายเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่าชั้นเเล้วเรอะ"

"เปล่าครับ..ผมเเค่สงสัยเฉยๆ"

ร่างเพรียวหันไปมองอีกฝ่าย จะสงสัยไปทำไม?

"เเล้วตอนผมไม่อยู่เป็นไงบ้างครับ?"

ชิชิโดะนึกย้อนไปถึงวันเเรกที่โจทาโร่ไป จนถึงวันนี้ระหว่างที่เล่าก็อดคิดไม่ได้ว่า

ความรู้สึกที่ตนมีต่อโอชิทาริมากขึ้นขนาดไหน เหมือนว่าเขาจะมีความสุขทุกครั้ง

ที่อยู่ใกล้ ชอบเเสร้งทำเป็นโกรธเพื่อกลบเกลื่อนเวลาเขินอาย

ทั้งที่บ่นเเต่ก็ยอมทำตามอีกฝ่าย หวั่นไหวไปกับคำพูดของอีกฝ่าย

โอโทริมองรุ่นพี่อย่างนึกแปลกใจ เพราะปกติถ้าเป็นเรื่องอย่างนี้ชิชิโดะคง.. ไม่ยิ้ม

ยิ่งฟังก็เหมือนจะกลายเป็นเรื่องโอชิทาริเสียทั้งหมด

รอยยิ้มที่อีกฝ่ายยิ้มออกมาก็ไม่ใช่ยิ้มที่เขาเคยเห็น มันเป็นยิ้มที่ดูอบอุ่น อ่อนโยน

อย่างบอกไม่ถูก ยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นอย่างนี้มาก่อน

หรือเป็นเพราะโอชิทาริ..

"ชิชิโดะซัง.. รักเขาสินะครับ "

"ฮะ.. ฉัน..ฉัน..คือ..."

(ฝั่งโอชิทาริ)

"อย่าหงุดหงิดไปน่า.. ก็นายเองนี่ที่อดใจไม่ได้"

"ก็หมอนั่นไม่เคยพูดตรงกับฉันอย่างนั้น บางทีชิิชิโดะอาจจะชอบโอโทริก็ได้"

"หืม?... พูดไม่สมกับเป็นนายเลยนะ" ร่างงามลุกจากเก้าอี้ราคาเเพง

เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนที่ตัวสั่นอยู่ ริมฝีปากของโอชิทาริกัดเเน่น

พยายามไม่ให้มีเสียงสะอื้นหลุดออกมา

"เพิ่งรููู้้ว่าคนอย่างนายจริงใจกับใครเขาเป็นด้วยนะ... "

เขาเงยหน้าขึ้นมามอง จริงอย่างที่อาโตเบะ พููดเขาไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครอย่างนี้

"เเล้วนายล่ะ... อาโตเบะ"

"หืม..?"

"เเน่ใจเเล้วนะ.. ว่าจะไม่เสียใจทีหลัง"

"หึ.. ฉันมั่นใจอยู่เเล้ว.." เเต่เพียงพริบตาใบหน้าที่เชิดหยิ่งก็ดูจะอ่อนเเอลง

"เเต่ว่า.. ถ้านายไม่สบายใจก็กลับมาหาฉัน..นะ"

"ขอบใจ... เเล้วก็ขอโทษ"

ขอโทษ.. ที่หลอกนาย..

ขอโทษ.. ที่ทำให้นายรัก..

เเละขอโทษ.. ที่สุดท้ายฉันกลับต้องทอดทิ้งนาย...

TBC.

ตามในเรื่องนี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนจากที่สองคนนั้นตกลงกันเเล้ว

ครึ่งเรื่องเเล้ว..

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาค่ะ