Rikkai Blog ♫ ♬ ♪ ♩ ♭ ♪

ขอบคุณสำหรับเม้นต์ในตอนก่อนๆค่า~ ^^

ไม่รู้จะพูดไร นอกจากบอกว่าดีใจมากๆที่มีคนอ่าน

จากตอนที่เเล้วก็มีคนเดาถูกด้วยนะ เดี๋ยวลองไปอ่านดู..
==============================

“....อ๊ะ”
มุคุโร่สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย หรืออะไรก็ตามที่น่ากลัวเหลือเกิน
ดวงตาคู่นั้น.. ตาของเบียคุรัน..
“เป็นอะไรไป ?”
ฮิบาริมองคนข้างๆ ที่ลุกขึ้นมา หายใจหอบ เม็ดเหงื่อผุดพราย
“ฝันร้ายน่ะครับ.. คุณนอนต่อเถอะ”
ร่างเพรียวลุกขึ้นจากเตียง
“จะไปไหน ?”
“สูดอากาศนิดหน่อยน่ะครับ”
ร่างบางตอบก่อนที่จะเดินไปที่ระเบียง
มือเรียวเอื้อมเปิดและเดินออกไป ลมด้านนอกพัดแรง ทั้งยังเม็ดฝนและอัสนี
มุคุโร่ก้าวเข้ามาภายในห้องและมองออกไปแทน
ทำไม..? ถึงรู้สึกกลัว..



“ฝันถึงเจ้านั่นสินะ...” คนที่ยังนอนอยู่พูดขึ้นมาราวกับรู้ทัน
“คุณรู้..?”
“นายละเมอมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เอาแต่เรียกหาเบียคุรัน..”
ฮิบาริพูดเสียงแข็ง จนอีกฝ่ายอมยิ้มขำ
“หึงเหรอครับ..?”
ร่างบางเดินเข้ามานอนข้างๆเขาเหมือนเดิม
อีกฝ่ายยังคงนิ่ง.. จนมุคุโร่ต้องพูดขึ้นมาก่อน
“ฮิบาริคุง.. ถ้าเกิดว่าวันนึงเบียคุรันเอาตัวผมไปอีก คุณจะไปช่วยผมมั้ย ?”
ฮิบาริมองคนข้างๆ แววตาของอีกฝ่ายสั่นระริกอย่างแปลกๆราวกับกำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่
เขาโน้มตัวเข้าใกล้ ประทับริมฝีปากแผ่วเบา
“อย่าถามอะไรโง่ๆอีกนะ.. จำไว้ไม่ว่ายังไงฉันก็จะช่วยนาย ต่อให้ต้องตายก็ตาม..”
“ผมมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอครับ...? ”
“....ฉันไม่รักคนที่ไร้ค่าหรอกนะ”
“....ขอบคุณนะครับ..ฮิบาริคุง”
ร่างบางเอ่ยๆเบาก่อนจะหลับไปในอ้อมแขนแกร่ง
ฮิบาริมองคนในอ้อมกอด ค่อยๆเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน





“..ฮิบาริครับ... ผมรักคุณ..รักมาก”
ริมฝีปากรูปกระจับเอ่ยเบาๆท่ามกลางความมืด ตาเรียวสวยจ้องมองบุรุษอันเป็นที่รัก
ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นแต่งตัว โดยมีดวงเนตรสีดำของคนที่คิดว่าหลับอยู่มองตามไป






“..มุคุโร่ !!?! กลับมาเมื่อไหร่น่ะ ?”
สึนะถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นร่างบางที่โถงทางเดิน
“ก็สักพักแล้วล่ะครับ..”
“เหรอ.. มุคุโร่มาช่วยงานฉันที่ห้องหน่อยสิ”
นภาแห่งวองโกเล่ออกปากเรียกให้อีกฝ่ายเดินตาม ร่างเพรียวเดินตามอีกฝ่ายไปและสังเกตไปด้วย
“คึหึหึ สูงขึ้นเยอะนะครับ..วองโกเล่”
เขาพูดแกล้งอีกฝ่าย
“อ..เออ จะเตี้ยเหมือนเดิมได้ไงเล่า~!”

“แล้วงานที่ว่า...?”
“มาดื่มชาเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
สึนะผายมือให้อีกฝ่ายนั่งตรงข้ามกับตน
“ดื่มชา..?”
ใบหน้าสวยฉายแววฉงน แต่ก็ยอมทำตามอีกฝ่ายว่าแต่โดยดี

ในทีแรก
มุคุโร่สงสัยว่าอีกฝ่ายอาจจะเรียกเขามาคุยด้วยเรื่องสำคัญใดๆแต่ก็ไม่ใช่เมื่ออีกฝ่ายชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ มากมายไปหมด
ตั้งแต่สิบปีก่อนยันปัจจุบัน เรื่องโคลมไปจนถึงฮิบาริ เรื่องวินดีเช่ไปจนถึงมิลฟีโอเล่
จนร่างเพรียวนึกสงสัยว่าอีกฝ่ายเรียกเขามาด้วยเรื่องอันใดกัน

“แหวนสวยนะ..มุคุโร่”
นัยน์ตาสีน้ำตาลมองที่แหวนสีเงินเกลี้ยงนั้น วงที่ฮิบาริให้มา มือเอื้อมมาวางทับบนมือเรียวของอีกฝ่ายขยับไล้ไปช้าๆ..
มุคุโร่แทบจะมือชักกลับถ้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายคงแค่จะดูแหวนเท่านั้น

“มุคุโร่.. นวดให้ทีสิ”
“ห..หา ? นวด...?”
มุคุโร่ทวนคำอย่างแปลกใจ จนตอนนี้ก็เกือบสิบโมงแล้ว ไม่ได้บอกฮิบาริไว้เสียด้วย แต่ก็จำต้องรับเอาขวดน้ำมันนั้นมาจากอีกฝ่าย
มุคุโร่มองตามอย่างฉงนเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วเดินไป
“นั่นจะไปไหนครับ..?”
“ไปอาบน้ำไง.. นายอาบน้ำให้ฉันก่อนแล้วค่อยนวดก็แล้วกัน”

ร่างเพรียวแทบจะอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น กับคำสั่งประหลาดๆของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินตามไปอย่างลังเลใจ

อีกฝ่ายเปลื้องอาภรณ์ จนเห็นกล้ามเนื้อแน่น ต่างจากแต่ก่อนนัก
สึนะก้าวลงแช่น้ำ ต่อหน้าชายหนุ่มผมสีไพลิน
“มาสิ..มุคุโร่”
มุคุโร่เดินมานั่งใกล้ๆ มือเรียวบีบนวดไหล่ของอีกฝ่ายให้รู้สึกผ่อนคลาย
ดวงตาสีน้ำตาลมองอีกฝ่าย
ใบหน้าสวยคมขะมักเขม้นอยู่กับการออกแรงนวดให้เขาเรือนผมสวยถูกปล่อยสยายยาวดึงดูดให้มองยิ่งนัก
“พอก่อนเถอะ.. ไปนวดต่อที่เตียงก็แล้วกัน”
“..ต้องไปถึงเตียงเลยเหรอครับ..?”
“อืม ต้องสิ”

มือเรียวชโลมน้ำมันกลิ่นหอมอ่อนๆลงกับผิวกายของอีกฝ่าย
มือขาวเนียนขยับเข้าลูบไล้ แสงไฟสีส้มอ่อนๆในห้องทำให้บรรยากาศชวนผ่อนคลาย
อีกฝ่ายพลิกตัวกลับมานอนหงาย
“..นวดแขนให้หน่อยสิมุคุโร่..”
ร่างเพรียวขยับไปข้างๆ บรรจงนวดเฟ้นไปตามแขนของอีกฝ่าย
สึนะมองเอวคอดกิ่วของอีกฝ่าย สลับกันกับดวงตาสองสีหรี่ปรือยั่วยวนอย่างประหลาด เขาค่อยๆเอื้อมมือไปดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาหา
“..อ..จะทำอะไรครับ..วองโกเล่ ?”
ร่างบางถามด้วยความตกใจเมื่ออีกฝ่าบพลิกกายของเขาไปอยู่ด้านล่าง ริมฝีปากแนบลงมาปิดเสียงร้องของร่างบางจนหมด
ฝ่ามือของอีกฝ่ายบีบเคล้นสะโพกมนภายใต้เนื้อผ้า


“..ซาวาดะ !!”
เสียงของฮิบาริดังมาจากด้านนอก สึนะผละออกไปและเดืนไปที่ประตูด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“...คุณฮิบาริ ? มีอะไรเหรอครับ ?”
“ฉันมารับตัวคนรักของฉันคืน”
ฮิบาริพูดเน้นถ้อยคำชัดเจน จนร่างบางบนเตียงรีบวิ่งมาหาด้วยความโล่งอก
“ไม่มีธุระอะไรแล้ว.. ลาล่ะ” ฮิบาริโอบเอวร่างบางออกมา

“คิดยังไงไปหาหมอนั่น..?”
“ก..ก็ผมไม่รู้ ว่าเขาจะทำแบบนั้น.. แล้วคุณรู้ได้ยังไง ?” มุคุโร่หันมาถามด้วยความสงสัย
“...”
“..คุณแอบมารอผมเหรอ ?”
มุคุโร่ถามอีกระหว่างที่เดินไปตามทางเดิน อยู่ๆอีกฝ่ายก็หยุดแล้วใช้สองแขนดันร่างบางจนติดกับกำแพง
“คราวหน้า.. จะไปไหนต้องบอกฉัน เข้าใจนะ”
“ครับ... หึงเหรอ”
แกล้งถามย้อนกลับไป ก่อนจะถูกปิดปากด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย
“ถ้าฉันบอกว่าหึงล่ะ...?”
“ผม..ก็...ไม่รู้สิครับ”
ร่างบางตอบตรงๆอย่างคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบแบบนี้ แต่ก้ยิ้มและกอดอีกฝ่ายไว้ “แต่ผมคงดีใจ.. ที่คุณหึงผม”



“คุณเบียคุรันครับ.. เราพบที่อยู่ของโรคุโด มุคุโร่แล้วครับ”
อิริเอะ โชอิจิรายงานต่อหน้าเบียคุรันที่ดูทั้งอาลัยรักและแค้นใจไม่น้อยที่มุคุโร่หนีไปได้
แม้จากสภาพห้องจะชี้ชัดว่าต้องมีคนพาออกไปแน่
“..เจอแล้วเหรอ ที่ไหน !!?!” ท่าทีเปลี่ยนทันทีที่ได้รับฟังข่าวดีนี้
“ฐานทัพวองโลเล่ที่อิตาลีครับ”
“ส่งคนไปที่นั่นให้เร็วที่สุด รายงานฉันด้วย..”
“..เอ๋ ? คุณเบียคุรัน”
“ฉันจะไปด้วย..”

“หึหึหึ.. เราจะได้เจอกันอีกแล้วสินะที่รักของฉัน..”
ยิ้มเหี้ยมเกรียมถูกส่งไปให้รูปถ่ายของโรคุโด มุคุโร่ ดวงตาคมกริบมองจับจ้องอยู่ที่ใบหน้างาม
“กลับมาคราวนี้.. เราคงสนุกกันน่าดู”
=============================
TBC.

กำลังคิดว่า.. ตอนหน้าจะให้มี NC ดีมั้ย ?

ขอเสียงคนอยากอ่านหน่อยค่า~~~~~~~