Rikkai Blog ♫ ♬ ♪ ♩ ♭ ♪

ตอนนี้ก็มาถึง NC อีกครั้งหนึ่ง

ตอนหลังจากนี้เป็นต้นไปจะเป็นเรื่องรักรันทดล่ะนะ

(ขนาดคนเเต่งยังร้องไห้มาเเล้ว นึกดู..)
เเต่ก็นะ.. NC เเพรเเต่งไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่

เพราะงั้นพยายามอย่าคาดหวังนะคะ ^^"

===========================

“...เฮือก!!”
ร่างบางสะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้อากาศรอบๆเย็นลงฉับพลัน

“ผู้พิทักษ์ทุกคนมาประชุมกันด้วย”

เพราะเหตุนี้ทุกคนจึงต้องมาประชุมกันอยู่ที่ห้องๆหนึ่งเพื่อรอฟังซาวาดะ สึนะโยชิพูด
มุคุโร่พยายามหลบตาอีกฝ่าย ขณะที่รู้สึกได้ว่าฮิบาริพยายามทำตัวเป็นเจ้าของมากผิดปกติเมื่อเข้าใกล้ระยะสายตาของวองโกเล่
“ที่เรียกทุกคนมาเพราะมีปัญหาซึ่ง... เกี่ยวกับพวกนายสองคนโดยตรงทีเดียว”
ดวงตาสีน้ำตาลมองไปยังฮิบาริและมุคุโร่

“สายของเราสืบมาได้ว่า.. ทางมิลฟีโอเล่กำลังจะเดินทางมาที่นี่ เพือ่เอาตัวมุคุโร่กลับไป.. ”
เขาเว้นนิดหนึ่ง “แลกกับการเป็นพันธมิตรกับทางวองโกเล่ของเรา”
“แต่.. ถ้าไม่ จะเกิดการต่อสู่ครั้งใหญ่อย่างแน่นอน..”

“แล้ว.. เราจะรู้ได้ยังไงว่าข่าวนั่นเป็นความจริง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นตามด้วยเสียงที่เห็นด้วยของเหล่าผู้พิทักษ์
“เพราะว่า.. นี่”
ซาวาดะ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา
“จากเบียคุรันเอง.. ส่งมาไม่นานหลังจากที่เราทราบข่าว”

..ซาวาดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่สิบ

ส่งตัวมุคุโร่คุงมา เมื่อเราไปรับในอีกสามวัน
เพื่อแลกกับการทำสัญญาพันธมิตรระหว่างมิลฟิโอเล่และวองโกเล่
แต่หากไม่ทำตามนั้น คนของมิลฟิโอเล่ทั้งหมดจะบุกโจมตี วองโกเล่ทันที

เบียคุรัน

“แล้วก็...” ซาวาดะหยิบดอกไม้สีเหลืองดอกหนึ่งขึ้นมา
“มันแนบมากับจดหมาย”
“คิดว่าเบียคุรันคง.. อยากให้นายน่ะมุคุโร่”

มือเรียวรับเอามาดู “ดอกแดฟโฟดิล..?”
“ความคิดถึง.. ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน”
แวบหนึ่งดวงตาสองสีวูบไหวเมื่อนึกถึงอ้อมกอดของเบียคุรัน เจ็บปวด รุนแรง..

“ไม่.. ” ฮิบาริพูดขึ้นมา “เราจะไม่ส่งเจ้านี่ให้พวกมันแน่”
“แต่ว่า.. ถ้าส่งเจ้านี่ไป พวกนั้นก็จะเป็นพันธมิตรกับเรา ส่งไปเถอะครับรุ่นที่สิบ”
โกคุเดระเสนอขึ้นมา
“แต่มุคุโร่จะรู้สึกยังไง.. ถ้าถูกส่งไปแบบนั้นน่ะ” ยามาโมโตะขัดขึ้นมา
“แต่ฉันคิดว่าเราควร..”
ซาวาดะลุกขึ้นพูดในฐานะรุ่นที่สิบ “ส่งตัวมุคุโร่ไป”
“ว่าไงนะแก !!”
ฮิบาริลุกขึ้น เตรียมจะใช้ทอนฟาฟาดใส่อีกฝ่าย
“ถึงเราไม่ส่งตัวมุคุโร่ไป ทางนั้นก็ต้องหาทางมาเอาตัวไปอยู่ดี เพราะงั้นเพื่อผลประโยชน์ของทางเรา เราก็ควร..”
“..ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกเอาตัวมุคุโร่ไปเด็ดขาด”
ฮิบาริพูดตัดบท และเดินขึ้นห้องไปโดยมีมุคุโร่ตามไปด้วย

เหล่าผู้พิทักษ์ที่เหลือมองอย่างเหนื่อยใจ
“เหลืออีกวันน่ะ สึนะ..?”
ยามาโมโตะหันไปถาม
“จดหมายนั่นถูกส่งเมื่อวาน นี่ก็วันที่สองแล้ว เพราะงั้น.. พรุ่งนี้แล้ว”
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อทุกคนต่างตกอยู่ในความคิดของตนเอง

เช่นเดียวกันกับในห้องนอนของผู้พิทักษ์เมฆาที่บัดนี้ไร้เสียงใดๆต่างฝ่ายต่างนึกถึงวันพรุ่งนี้
“..ฉันไม่ให้นายไปเด็ดขาด เลิกคิดเรื่องการเสียสละบ้าๆนั่นซะ”
จู่ๆฮิบาริก็พูดขึ้นมาเหมือนรู้ความคิดของอีกฝ่าย เนตรสองสีหันไปมองคนรัก ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ใจหนึ่งก็กลัว.. ว่าหากไม่ไป เบียคุรันจะทำร้ายฮิบาริ
แต่อีกใจ.. ก็ยังรัก ยังอยากอยู่ใกล้ฮิบาริเหลือเกิน..

“ยังไงซะ.. คนอื่นก็ไม่อยากให้ผมอยู่หรอกนะครับ มีแค่คุณหรอก ที่อยากให้ผมอยู่ที่นี่”
มุคุโร่พุดเบาๆราวกับจะพูดกับตนเอง แต่อีกฝ่ายก็ยังได้ยิน
“แล้วยังไง..? ที่สำคัญคือฉันที่ต้องการนาย ”
ฮิบาริเดินเข้ามาใกล้และกอดร่างของคนรักเอาไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง “ฉันรักนาย..”
แขนบางโอบกอดคนตรงหน้าเช่นกัน “ผมก็รักคุณ”

ริมฝีปากแตะสัมผัสแผ่วเบา ก่อนจะกลายเป็นจูบที่ร้อนแรง เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างโหยหา
ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย..
“มุคุโร่..” ฮิบาริกระซิบที่หูร่างเพรียว
“ขอได้ไหม..? ให้ฉันกอดนาย”
ร่างในอ้อมกอดปรือตามอง
“คุณไม่รังเกียจผมเหรอครับ..? ในเมื่อคุณก็รู้อยู่แล้ว ว่านี่.. จะไม่ใช่ครั้งแรกของผม ”

เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลดันร่างคนรักลงกับเตียงนุ่ม
“นี่.. เป็นครั้งแรกของเรา”
ฮิบาริก้มลงจูบอีกฝ่ายอีกครั้งและอีกครั้ง.. อ่อนโยนและแผ่วเบา ราวกับจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ ยืดเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด..
“..อือ.. ฮิบาริคุง..”
ร่างบางครางเบาๆเมื่ออีกฝ่ายประทับริมฝีลงที่ลำคอขาวผ่องของตน อีกฝ่ายหยุดแล้วมองหน้านิดหนึ่ง
“เรียกชื่อฉัน”
เขาออกคำสั่งกับร่างบาง ใบหน้าสวยขึ้นสีเรื่อ นัยน์ตาหวานปรือมองเขา ขณะที่ก้มลงขบกัดที่ใบหู เรื่อยลงมายังลำคอ
“..อา เคียวยะ”
มือเรียวขยุ้มผมของอีกฝ่ายด้วยสัญชาติญาณให้เข้าหาลำคอของตนมากยิ่งขึ้น
มือของอีกฝ่ายปลดกระดุมเสื้อตัวบางที่เขาสวมใส่อยู่ออก
มุคุโร่เอื้อมมือออกไปทำเช่นเดียวกัน มือเรียวเอื้อมไปปลดสูทและเสื้อของอีกฝ่ายออก
การกระทำนั้นยิ่งเร่งความเร่าร้อนให้แก่บทรักของของอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากร้อน เลื่อนลงมายังหน้าอกขาวนวล
ลิ้นแลบเลียตุ่มไตสีหวานเข้าไปทั้งดูดดุนและขบกัด จนร่างด้านใต้ต้องร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน
ตามตำแหน่งที่ถูกสัมผัส ฝ่ามือหนาไล้ไปตามแผ่นอกนั้นและบดขยี้ยอดอกอีกข้างด้วยปลายนิ้ว
“อือ..อ๊า.. เคียวยะ.. อา..”
ร่างงามเบื้องล่างปรือตามองเพดานห้อง อย่างอ่อนแรง ยอมให้อีกฝ่ายทำตามใจโดยไม่คิดขัดขืน
แต่ก็รู้สึกกลัวจากการร่วมรักครั้งแรกที่เจ็บปวดจากการถูกขืนใจ แต่ครั้งนี้มันต่างจากเดิม..
มุคุโร่รู้ดี ความรู้สึกที่ได้รับจากฮิบาริไม่เหมือนกันกับที่ได้รับมาจากเบียคุรัน

ร่างบางสะดุ้งน้อยๆเมื่ออีกฝ่ายพรมจูบลงมายังท้องน้อย กางเกงที่สวมใส่ถูกปลดออกไปอย่างช้าๆ..
ฮิบาริพยายามอดกลั้นความรู้สึกกระหายของตน และอ่อนโยนกับร่างบอบบางตรงหน้าให้มากที่สุด เพราะยังจำได้ดี..
เมื่อตอนที่ไปช่วยอีกฝ่ายมาจากเบียคุรัน
ร่างของมุคุโร่มีแต่รอยช้ำ รอยดิ้นรนขัดขืน รอยรักที่เบียคุรันทิ้งไว้ ทั้งยังคราบน้ำตาของอีกฝ่าย
ทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายกลัว..
ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรัก เมื่อยามที่มือของเขาสัมผัสกับแก่นกายของร่างด้านใต้ รูดขึ้นลงอย่างช้าๆ..
“ฮะ..อ๊า เคีย..ว..ยะ อ๊ะ”
 ร่างเพียวร้องขึ้นด้วยความเสียวกระสัน เมื่อลิ้นของอีกฝ่ายแตะสัมผัสลงกับท่อนเนื้อของตน และครอบครองมันด้วยริมฝีปากร้อน
“อ๊า.. เคียวยะ”
 ร่างเพรียวครางดังลั่น เสียงครางหวานก้องสะท้อนอยู่ในห้องนอนนั้น
เรียวลิ้นและริมฝีปากขยับปรนเปรอแก่ร่างเบื้องร่าง
มือทั้งสองนวดคลึงสะโพกมนขณะที่มุคุโร่แอ่นกายเกร็ง ดวงตาปรืออย่างอ่อนล้า
แต่กายงามกลับบิดเร่าด้วยความทรมาน หนีบขา มือเรียวจิกกำเรือนผมของอีกฝ่ายด้วยความไม่รู้ตัวเมื่อรู้สึกทรมานจากกามารมณ์จนใกล้ถึงที่สุด
เสียงครางหวานดังก้องไปทั่ว เรียวขาขาวลากครูดไปมากับเตียง รู้สึกทรมานจนแทบทนไม่ไหว ต้องการปลดปล่อยเหลือเกิน  ปากเรียวรูปกระจับเปล่งเสียงเรียกชื่อของคนรักซ้ำๆ
“เคียว..ยะ.. ฮะ...อ๊า..อะ..”
ร่างเพรียวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อได้ปลดปล่อยออกมา
ของเหลวสีขาวขุ่นเหลวเข้าสู่โพรงปากของอีกฝ่ายที่กลืนลงอย่างไม่นึกรังเกียจ
ฮิบาริยันกายขึ้นมาพิศมองร่างบางที่นอนหอบหายใจถี่ ดวงตาสองสีหวานฉ่ำเยิ้ม ใบหน้างามเรื่อสีเข้ม ริมฝีปากเผยอน้อยๆอย่างยั่วยวน
นิ้วเรียวลากเอาของเหลวที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมาไปยังช่องทางด้านหลัง ไล้วนเบาๆเร่งอารมณ์กระสันของร่างบางมากยิ่งขึ้น
ไฟรักโชติช่วงอีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทางแคบที่บีบรัด
ฮิบาริพรมจูบลงที่หน้าท้องราบ ใช้มืออีกข้างยกเรียวขาบางของอีกฝ่ายให้อ้าออก เผยให้ช่องทางสีหวานประจักแก่สายตา
ร่างบางครางออกมาด้วยความทรมานที่ร้อนรุ่ม เมื่อเรียวนิ้วที่แทรกเข้ามานั้นเริ่มหมุนคว้างขยับกระตุ้นเร้าอยู่ภายในกาย จนไปกระทบกับผนังช่องทางด้านหนึ่ง
“อ๊า..อะ”
ความเสียวซ่านแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย เมื่ออีกฝ่ายขยับนิ้วให้กระทบยังผนังดานนั้นอีกหลายครา
“ตรงนี้สินะ..”
“..อ..ฮ๊ะ เคี..ยวยะ.. อ๊า”
ร่างบางครางกระเส่าด้วยอารมณ์ปรารถนา อีกฝ่ายเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดเข้าไปในร่างกายนั้นอีก
นิ้วที่สามถูกสอดเข้าไป ร่างด้านใต้กระตุกเกร็ง ความรู้สึกเจ็บผสานไปกับความเสียวซ่าน ห้องทั้งห้องดังก้องด้วยเสียงครางหวานของมุคุโร่

ริมฝีปากร้อนไล้ไปตามใบหน้าสวยคมที่ขึ้นสีเรื่อ ค่อยๆเคลื่อนลงสู่ริมฝีปากแดงช้ำ
จากจูบที่ร้อนแรงที่เขาทำไว้ มือทั้งสองแยกเรียวขาบางของอีกฝ่ายออกจากกัน แล้วค่อยๆแทรกกายเข้าไปทีละนิด
 เรียวแขนของอีกฝ่ายผวามากอดเขาเอาไว้แน่น เรียวเล็บจิกลงบนแผ่นหลังเปลือยจนเป็นรอยยาว หากแต่เขากลับไม่ใส่ใจ
ดวงเนตรสีรัตติกาลจ้องมองใบหน้ายามถูกรุกล้ำของผู้เป็นที่รัก
ลมหายใจของร่างด้านใต้ขาดเป็นห้วงๆเมื่อความรู้สึกอึดอัดจากการรุกล้ำของอีกฝ่ายเพิ่มมากขึ้น เรื่อยๆ
ดวงตาพร่าเลือนจากหยาดน้ำตา แต่กระนั้นก็ไม่คิดจะขัดขืนใดๆ..

แต่เลือกที่จะกอดอีกฝ่ายไว้ในแน่นที่สุด กลัว.. กลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง
“อ.. เคียวยะ.. เจ็บ..”
เขาร้องเบาๆ ช่องทางหลังขยายจนเกือบจะฉีกขาด มือของอีกฝ่ายนวดคลึงอยู่ที่สะโพกของเขา
“อย่าเกร็งนักสิ” ฮิบาริแทรกกายเข้าหาลึกขึ้นเรื่อยๆ แต่ขณะเดียวกันก็ก้มลงจูบซับหยาดน้ำใสที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่งามนั้น
“ทนอีกหน่อยนะ.. จะเข้าไปได้หมดแล้ว..”
เขายังดันกายเข้าไปเรื่อยๆจนสุด
ปลายของส่วนอ่อนไหวกระทบกับผนังช่องทางนั้นเบาๆ แต่ก็ทำให้ร่างของมุคุโร่สะเทือนได้
ร่างบางร้องออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจแยกได้ระหว่างความเจ็บปวดและความสุขสมในรสรัก
ร่างด้านบนขยับกายช้าๆ เพื่อไม่ให้คนรักต้องเจ็บมากนัก แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่นี่ก็เพิ่งครั้งที่สองร่างนั้นคงยังไม่ชินกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปภายในร่างกาย
“..อึก อือ.. เคียวยะ.. อะ ”
เสียงเบาๆดังออกมาจากริมฝีปากสีสด ร่างบางหอบหายใจถี่รัว “อ..ฮะ..”
ฮิบาริมองร่างงดงามนั้น ร่างที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมมานานเหลือเกินแต่เขากลับไม่เคยได้แตะต้องจนต้องเสียคนตรงหน้านี้ให้เบียคุรัน
เขาขยับกายถี่ขึ้นไปอีก ร่างบางครางกระเส่า
มือเรียวคลายจากอ้อมกอดของคนรักเพื่อไม่ให้เผลอจิกเนื้อของอีกฝ่ายเข้า
แล้วไปดึงทึ้งผ้าปูเตียงไว้แทนเพื่อระบายอารมณ์กระสันอยากของตน 
“อา..” เสียงทุ้มครางออกมาเล็กน้อยเมื่อร่างด้านใต้ตอดรัดแก่นกายของเขา ทั้งคับแน่นและร้อนรุ่ม
เสียงครวญครางถูกส่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จนกระทั่งเมื่อใกล้ถึงขีดสุด
“..ฉันรักนาย.. โรคุโด มุคุโร่”

อีกฝ่ายกระซิบคำหวานเบาๆที่ข้างหู ยามที่กระกายเข้าไปอย่างแรงจนร่างด้านใต้แทบจะเป็นเนื้อเดียวกับเตียงนอนนุ่ม
 ทั้งยังถี่เร็วจนร่างบางไม่อาจควบคุมอารมณ์หรือสติใดๆไว้ได้อีก
เสียงครางหวานสั่นเครือ ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็งไปทั้งกาย เรียวขาเหยียดออก แผ่นอกบางแอ่นขึ้น และปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาออกมา
ฮิบาริก้มลงจูบคนรักอีกครั้ง ก่อนจะกระแทกอย่างแรงอีกสองสามทีและปลดปล่อยเข้าไปในกายสีระเรื่อของผู้เป็นที่รัก ของเหลวสีขุ่นไหลย้อนออกมาทีละน้อยตามจังหวะการตอดรัดของร่างบางที่สิ้นไร้เรี่ยวแรง
มุคุโร่นอนนิ่งในอ้อมกอดของอีกฝ่ายไม่มีแรงแม้แต่จะปรือตามองคนรัก

“..ฉันรักนาย”
ฮิบาริพูดย้ำกับอีกฝ่าย อีกหลับไปแล้ว
ดวงตาพิศมองใบหน้าของมุคุโร่ ที่ยังคงความงามไว้เหมือนดังเมื่อครั้งแรกที่ได้พบกัน
หลังจากนั้น ใบหน้านี้ก็ทำให้เขาใจเต้นแรงได้ทุกครั้งที่พบเจอ
เป็นคนเดียว.. ที่จะทำได้
ตั้งแต่สบตากับดองตาสองสีคู่นั้น ตั้งแต่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น ตั้งแต่ได้ยินเสียง..
..ก็รักอีกฝ่ายโดยที่ไม่รู้ตัวเลย
กว่าจะรู้ ว่ารักอีกฝ่ายมากเพียงไหน ตอนนั้นมุคุโร่ก็เข้าไปอยู่ในวินดีเช่เสียแล้ว

และเป็นคนเดียว.. ที่ทำให้ฮิบาริ เคียวยะผู้เกลียดการรอคอย
รอ.. มานานถึงสิบปี

แม้จะเหนื่อยล้า แต่เพราะสังหรณ์บางอย่างทำให้ดวงเนตรสีรัตติกาลเปิดอยู่ตลอดคืน มองใบหน้าของผู้เป็นที่รัก
ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆก็กลัว.. ว่าจะเสียคนตรงหน้าไปอีกครั้ง

แขนแกร่งรวบตัวอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด ริมฝีปากแนบลงที่เรือนผมสีไพลิน 
ถ่ายทอดความรักผ่านไปให้คนที่อยู่ในห้วงนิทราได้รับรู้..

===================================

TBC.

ทำให้ผิดหวังรึเปล่าคะเนี่ย..? ยิ่งเเต่งเรทไม่ค่อยเก่งอยู่ด้วย

เเต่ว่า.. ในตอนนี้ท้ายๆมันชวนหดหู่ยังไม่รู้อ่ะ = ="

เเต่ตอนต่อไป คุณหล่อเลว (+ โรคจิต) จะกลับมาเเล้ว พน้อมความเลวคูณร้อย

เชียร์คู่ไหนบอกนะคะ ^^

(ที่จริง.. เเอบเล็งให้ตอนจบ เป็น 10069 เเต่ฟิคนี้มัน 1869 นี่นะ)
เเต่ฉากจบมันเปลี่ยนเเปลงกันได้เสมอ..

เพราะงั้นเชียร์คู่ไหน บอกนะคะ ^^

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า~!!