Rikkai Blog ♫ ♬ ♪ ♩ ♭ ♪

เสียงหวานสองเสียงตะโดนลั่น ปราสาทวองโกเล่

พาให้คนอื่นๆต้องรีบวิ่งไปยังห้องของผู้พิทักษ์สายหมอกทั้งสองห้อง

ห้องของโคลม..

สึนะเปิดประตูนำเข้าไปเป็นคนแรก ตามด้วยโกคุเดระ และ เรียวเฮ
ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ทั้งสามมองด้วยความตกตะลึง

สึนะปิดประตูลงอีกครั้งเพื่ออ่านชื่อให้ถูกต้อง
แทนที่ในห้องจะมีเด็กสาวอยู่กลับแทนที่ด้วยร่ายของชายหนุ่มทั้งๆที่ดูจากหน้าตาการแต่งตัว
หรือแม้กระทั่งดวงตาที่บอดไปข้างหนึ่งนั้น เป็นโคลมแน่นอน

“บอสคะ.. นี่มันอะไรกัน”
คำพูดที่อีกฝ่ายพูดก็เหมือนกันกับโคลมไม่มีผิด..
“รุ่นที่สิบครับ.. หรือว่า”
“..เธอกลายเป็นผู้ชาย...”
“ซาวาดะ.. งั้นเสียงห้องมุคุโร่เหมือนกี้หรือว่า..!!?!”
คำพูดของเรียวเฮทำให้สึนะนึกได้

“โคลมเธอมาด้วย..”
เขารีบวิ่งไปยังห้องของมุคุโร่ก็พบกับหน้าของยามาโมโตะและแม้แต่ฮิบาริก็ยังตกตะลึง
เขาเบียดกายเข้าไปดูก็ต้องเบิกตากว้าง
แทนที่จะเป็นชายหนุ่มร่างสูงอย่างมุคุโร่กลับมีสาวน้อยร่างเล็ก ใบหน้าสวยสะคราญอยู่ นัยต์ตาสองสีที่คุ้นเคยนั่น..
“วองโกเล่ครับนี่มัน..”
คำพูดแบบนี้..
“มุคุโร่..?”



สุดท้ายทุกคนจึงต้องมาประชุมกันในยามดึก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะบอส ทำไมฉันกับท่านมุคุโร่ถึงได้..”
“ฉันก็พอนึกได้อยู่.. แต่ยังสรุปไม่ได้”
“แล้วตอนนี้ต้องทำยังไงล่ะครับ วองโกเล่”
“ถามโง่ๆ แกก็อยู่ร่างนี้ไปก่อนสิ”
ฮิบาริมองร่างบางของมุคุโร่ที่ยิ่งดูตัวเล็กเข้าไปอีกเมื่อสวมชุดของผู้ชาย
“ต..แต่ว่า..”
“ก็คงต้องอย่างนั้น..”
สึนะถอนใจ ขณะที่ต้องยอมรับให้ทั้งสองอยู่ในร่างนั้นไปก่อน..

“..ตัวนี้ดีมั้ยครับ”
ร่างบางเดินออกมาจากห้องแต่งตัวของร้านขายเสื้อผ้าในเมือง
ตาสีดำมองร่างตรงหน้า ที่อยู่ในชุดกระโปรงสีครามสั้นไม่ถึงเข่า

 แถมยังผ่าเห็นต้นขาเนียน และหน้าอกนั้น..
“..แล้วแต่แกสิ”

แสร้งเบือนหน้าไปทางอื่นไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็นใบหน้าแดงของตน
“ฮิบาริคุง.. เบื่อแล้วเหรอครับ..?”
ร่างบางยังเดินตามมาถึงเก้าอี้ที่เขานั่ง วางแขนลงกับที่วางแขน เพื่อมองเขาให้ชัดๆ
แต่สำหรับฮิบาริให้ตอนนี้ นี่มันเท่ากับกำลังยั่วชัดๆ..
“เออ.. จะเอาอะไรก็เอา เร็วๆด้วย”
แต่เขาก็ยังต้องนั่งมองสารพัดชุดเซ็กซี่ที่อีกฝ่ายดูจะเลือกมาเพื่อแกล้งเขาโดยเฉพาะ
เกือบสามชั่วโมงกว่าจะได้ออกจากร้าน ตอนแรกก็กะไว้ว่าจะให้มุคุโร่ถึงถุงพวกนั้นเองอยู่หรอก
ถ้าไม่มีพวกผู้หญิงแอบมาซุบซิบเรื่องการทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอยู่ใกล้ๆเหมือนจะเหน็บเขาเสียอย่างนั้น
จึงต้องยอมถือให้
“เข้าร้านนี้ด้วยนะครับ..”
ไม่รอคำตอบร่างบางก็วิ่งแผล็วเข้าไปเสียงแล้ว คราวนี้รองเท้า..
“ร้านนี้ด้วยนะครับ” ..ร้านเครื่องประดับ
“นี่ด้วยๆ”.. เครื่องสำอาง
“ร้านนี้” ...น้ำหอม


“นี่แก.. ติดนิสัยแบบผู้หญิงอย่างนี้มาเมื่อไหร่น่ะ แล้วจะซื้อทำไมมากมาย”
“แหมก็.. เผื่อว่าต้องอยู่ในร่างนี้นานไงครับ ยังไงถ้ากลับร่างแล้วจะเอาให้โคลมไปก็ได้

แถม..คุณก็เป็นคนออกเงินด้วย”
“ไปร้านนี้กัน..”

มือบางดึงแขนของบุรุษร่างสูงให้เข้าไปในร้านขนม
ทันทีที่เปิดประตูกลิ่นหอมหวานก็ลอยเข้าจมูกมาทันที
ฮิบาริยืนหน้านิ่งขวางประตูอยู่ตรงนั้นขณะที่อีกฝ่ายเดินหยิบขนมใส่ตระกร้าจนล้น
“ไปยืนขวางเขาทำไมล่ะครับ ฝากของแล้วมานี่มา”
อีกฝ่ายทำตามอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบาง
“หนูๆ.. เอานี่ด้วยมั้ยจ๊ะ แบ่งกับแฟนไง”
หญิงชราท่าทางใจดีผู้เป็นเจ้าของร้านยื่นช็อคโกแลตรูปหัวใจสำหรับคู่รักมาให้
“เอ่อ.. ก็ได้..ค่ะ”
ร่างบางพูดต่อท้ายเบาๆ เพราะเมื่ออยู่ในร่างนี้พูดครับมันคงดูแปลกๆอยู่


“วันนี้ไปซื้อของเป็นไงมั่งล่ะ.. มุคุโร่จัง”

มุคุโร่จัง...?

“คึหึหึ.. เรียกผมให้ดีๆหน่อยนะครับยามาโมโตะคุง”
“น่ากลัวจังแฮะ.. ว่าแต่นี่จะเปิดร้านขายเหรอ ?”
“เปล่านี่ครับ.. นี่ผมยังซื้อไม่ครบเลยนะ”

ทั้งสึนะ ยามาโมโตะ โกคุเดระและฮิบาริแอบเหงื่อตก
เพราะเมื่อกลับมาอิบาริก็เอาบิลที่ร่างบางซื้อของไปมาเบิกเงินกับสึนะ รวมทั้งหมดก็หลายแสนแล้ว..


“พรุ่งนี้ไปกันอีกนะครับ ฮิบาริคุง..”
“น่า.. คุณฮิบาริไปกับมุคุโร่เถอะครับ”
“นะครับ.. ของสำคัญด้วย”
“ยุ่งยากจริง..” ฮิบาริพึมพำแต่ก็เป็นสัญญาณอันดีว่าอีกฝ่ายยอมไปด้วยแล้ว

“ยามาโมโตะคุง..” เสียงหวานเรียกชื่อชายผมดำ ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงแทน
“..หืมม์ ?”
“ช่วยยกไปไว้ที่ห้องผมหน่อยสิครับ..”
“อ..เออ ได้”
เจอสายตาอ้อนๆกับเสียงหวานแบบนั้นเข้าไปยามาโมโตะก็ปฏิเสธไม่ออก



“ฮิบาริคุงมาช่วยผมเลือกหน่อยสิ”
“ไม่ อยากโดนขย้ำนักใช่มั้ย”
“แหม.. เถอะนะครับ”
“เฮ้ย ปล่อย”
ฮิบาริอายแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อมุคุโร่พยายามดึงเขาไปช่วยดูเสื้อ ถ้าไม่ติดที่ว่าที่มัน..
ร้านขายชุดชั้นใน !

บุรุษผมดำได้แต่ร้องห้ามและพยายามแกะมือนั้นออกเบาๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจมากนัก
แต่สุดท้ายร่างบางจอมเอาแต่ใจก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามาได้สำเร็จ
“นะครับ.. ช่วยผมดูหน่อยนะ”
“ม..ไม่เอา”
มือเรียวค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกทีละชิ้น ฮิบาริรีบหันไปทางอื่นทันทีก็เจอกับกระจกเผลอมองไปเต็มๆ

เรือนกายนาวนวล รูปร่างอรชร เอวคอด ทรวงอกอิ่ม..
เขารีบหลับตาทันที ก่อนที่จะเกิดอารมณ์บางอย่างที่ไม่ดีต่ออีกฝ่ายขึ้นมา
“แล้วนี่มันใส่ยังไงล่ะนี่”
ร่างบางบ่นเบาๆ ก่อนจะหันไปสะกิดคนที่ยืนหันหลังอยู่
“อะไร ?”
“ช่วยติดตะขอให้ทีสิครับ”


มือหนาเอื้อมไปติดให้อย่างเร็วๆ

มือไปสัมผัสโดนแผ่นหลังเนียนมืออย่างไม่ตั้งใจ แต่ดูเหมือนฝ่ายจะไม่สนใจ
ร่างบางหันกลับมาหาอีกครั้ง ด้วยความแคบของห้องทำให้มุคุโร่ล้มไปพิงกับร่างสูงของอีกฝ่าย
ใจของฮิบาริเต้นรัวทันที มิอกอดคนตรงหน้าไว้ด้วยสัญชาติญาณ

เสื้อชั้นในที่ติดด้วยความไม่ชำนาญนั้น หลุดออกทำให้อกนุ่มสัมผัสกับร่างของเขาเต็มๆ

ใบหน้าหวานที่แหงนเงยขึ้นมาดูยั่วยวนจนแทบจะระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

“จ..จัดการที่เหลือเองซะ ฉันจะรออยู่ข้างนอก”
เขารีบเดินออกไปทันที ทิ้งให้อีกฝ่ายลองผิดลองถูกอยู่คนเดียว..

“ครั้งหมด เอ่อ.... 69 ตัวนะคะ คัพ E80”


ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยหน้าแดงน้อยเมื่อนึกถึงขนาดหน้าออกของอีกฝ่าย ที่เพิ่งได้เห็นเต็มตามาเมื่อกี้
“ทั้งหมด 699669ค่ะ”

“บิลด้วยนะ..”
ท่าทางคงต้องเบิกอีกเยอะ


“ร้านนี้ด้วยนะ.. นะ เคียวยะคุง..นะ”
“ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่อยากแบกถุงใส่..เอ่อ.. ของแกเดินไปทั่วเมืองนะ”
“ใจร้ายจัง..”

“วันนี้เป็นไงมั่งเอ่ย.. มุคุโร่ ของสำคัญที่ว่า..”
“นี่ไงครับ” ร่างบางหยิบเอาของในถุงมาให้ยามาโมโตะดู
อีกฝ่ายเบิกตากว้างนึกไม่ถึง
“..โห..E80”
“อะไรเหรอครับ..”
“ป..เปล่าจ้า”

สึนะไล่ดูบิลกับโกคุเดระ ฮิบารินั่งเงียบอยู่ตรงข้าม
“..พวกแกไปซื้ออะไรนักหนามันลำบากรุ่นที่สิบนะรู้มั้ย..?”
“ไม่เป็นไรหรอกโกคุเดระคุง ก็มุคุโร่บอกว่ามันสำคัญนี่ ในบิลก็เขียนไว้ว่า.. เอ่อ..”
“อะไรเหรอครับ..?”
อีกฝ่ายยื่นกระดาษมาให้ดูเอง บุรุษผมสีเงินรับไปอ่านแล้วก็หน้าขึ้นสีไปอีกคน
ในใจนึกถึงขนาดร่างของร่างบางที่อยู่บนห้อง


“เจ้านั่นยังไม่ลงมาอีกเรอะ..!!”
“เอาน่า.. โกคุเดระคุงคุณพี่ก็ไปตามให้แล้วไง”
“บอสคะ.. รู้วิธีทำให้กลับร่างเดิมรึยังคะ”
“...ยังเลย ขอโทษนะ”
“แต่จะว่า.. มุคุโร่อยู่ร่างนี้แล้วท่าทางจะสนุกใหญ่เลย” ยามาโมโตะพูดขึ้น

พอดีกับที่ร่างบางก้าวเข้ามาในห้อง

เรือนผมสีไพลินถูกปล่อยให้ยามคลอเคลียกันกับสะโพกได้รูป

ชุดกระโปรงสีดำพลิ้วไปตามจังหวะเยื้องย่างของผู้สวมใส่
“มานั่งนี่เถอะ มุคุโร่”
“นี่ดีกว่าน่า..”
“ต้องตรงนี้เฟ้ย !!”
“นั่งตรงนี้สิสุดหูรูดไปเลย~”

แทบทุกคนแย่งให้โฉมงามมาเคียงข้างตน
แต่มุคุโร่กลับดึงเอาเก้าอี้ไปนั่งข้างเมฆาที่นิ่งสงบ
สายตาของอิบาริที่มองมาทำให้ทุกคนสงบไปทันที

“จริงสิ มุคุโร่ โคลม ตอนนี้ฉันอยากขอให้พวกเธองดใช้พลังไปก่อนน่ะ”
“ทำไมล่ะคะ บอส”
“..มันอาจจะเป็นอย่างที่ฉันคิดน่ะสิ แล้วก็.. ฉันอยากให้พวกเธอทำตัวให้..เอ่อ.. เหมือนเพศที่เป็นอยู่น่ะ”
“หึ..หมายถึงให้ผมมานั่งคอยอ้อนพวกคุณ พูดคะขาแบบนั้น ?”

“ม..ไม่ใช่ คือ.. เอ่อ ก็แบบว่า.. มุคุโร่พูดเรียกตัวเองแบบอื่น แล้วก็อย่าพูดครับ โคลมก็คล้ายๆกันน่ะ”
“แต่ว่า..”
“อย่าเรื่องมาก~! รุ่นที่สิบว่าไงก็ว่างั้นสิ”
“เอาน่าๆ.. ฮายาโตะก็..”
“ใครให้แกเรียกชื่อฉันฮะ ไอ้บ้าเบสบอล”

“อ..เอ่อ กินข้าวกันเถอะ”

ท่าจะต้องเหนื่อยกันเเล้วสิ...

=====================================
TBC.

ตอนเเรกสำหรับเรื่องเเนวนี้ไม่เคยเเนวนี้เเต่งมาก่อน
ยังไงก็ฝากด้วยน้า~!

ว่างๆก็เเวะไปอ่าน Last Love ด้วยน้า~!