Fic [KHR] Last Love -10-
posted on 23 Oct 2009 19:53 by pear00
เปลือกตาบางปรือขึ้น
เมื่อแสงอรุณสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดม่าน ลมจากแอร์เย็นจัด
จนต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาพันตัว ถึงได้สังเกตเห็นร่างสูงที่กอดตนเอาไว้ ผิวที่ขาวจัดของอีกฝ่ายซีดจัดด้วยความหนาวเย็น
เนตรสองสีจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้น
นี่คุณ.. นอนเฝ้าผมทั้งคืน..?
เมื่อแสงอรุณสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดม่าน ลมจากแอร์เย็นจัด
จนต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาพันตัว ถึงได้สังเกตเห็นร่างสูงที่กอดตนเอาไว้ ผิวที่ขาวจัดของอีกฝ่ายซีดจัดด้วยความหนาวเย็น
เนตรสองสีจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้น
นี่คุณ.. นอนเฝ้าผมทั้งคืน..?
มือเรียวแบ่งผ้าห่มไปคลุมกายของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะเขยิบตัวออกจากอ้อมกอดนั้น แต่สุดท้ายก็ต้องหันไปมองอยู่ดี..
“...ถ้าคุณเจอผมก่อนเคียวยะ.. เราคงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกครับ..”
เอ่ยเบาๆในความมืดด้วยหารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายเพียงแกล้งหลับ
ในใจเต้นรัวด้วยความดีใจ เมื่อประโยคทีอีกฝ่ายพูดมานั้น
แสดงว่า..
เธอเองก็เริ่มมีใจให้ฉันแล้วสินะ...
เอ่ยเบาๆในความมืดด้วยหารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายเพียงแกล้งหลับ
ในใจเต้นรัวด้วยความดีใจ เมื่อประโยคทีอีกฝ่ายพูดมานั้น
แสดงว่า..
เธอเองก็เริ่มมีใจให้ฉันแล้วสินะ...
“อะไรครับเนี่ย คุณเบียคุรัน..?”
ร่างบางเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายใช้ฝ่ามือปิดดวงตาของเขาเอาไว้ แล้วพาเดินมาที่ที่แห่งหนึ่ง
“..มาด้วยกันเถอะน่า”
ร่างบางเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายใช้ฝ่ามือปิดดวงตาของเขาเอาไว้ แล้วพาเดินมาที่ที่แห่งหนึ่ง
“..มาด้วยกันเถอะน่า”
ฝ่ามือหนาคลายออกเมื่อถึงจุดหมาย มุคุโร่ลืมตาขึ้น กระพริบถี่ๆเพื่อปรับตัวกับแสงสว่าง
“แม่น้ำที่อยู่ติดกับที่นี่น่ะ”
“สดชื่นจัง..”
เบียคุรันยิ้มเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้นของอีกฝ่าย ผิดกับคนด้านบน..
“แม่น้ำที่อยู่ติดกับที่นี่น่ะ”
“สดชื่นจัง..”
เบียคุรันยิ้มเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้นของอีกฝ่าย ผิดกับคนด้านบน..
เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลจ้องมองภาพเบื้องล่างจากทางหน้าต่างในห้องที่เขาถูกกักขังเอาไว้
ภาพของเบียคุรันที่โอบเอวของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาเดินเคียงกันไปตามสวนที่ติดกับแม่น้ำ
บอกไม่ถูกว่าแค้นเบียคุรัน.. หรือมุคุโร่กันแน่
ภาพของเบียคุรันที่โอบเอวของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาเดินเคียงกันไปตามสวนที่ติดกับแม่น้ำ
บอกไม่ถูกว่าแค้นเบียคุรัน.. หรือมุคุโร่กันแน่
หากแต่ไม่ว่ายังไงก็เลือกที่จะเชื่อในคนรักได้แต่คิดว่ามุคุโร่คงถูกบุรุษผู้นั้นบังคับ
“...มุคุโร่คุง”
“ครับ..”
ดวงตามองไปยังคนตรงหน้าที่คุกเข่าลง มือของอีกฝ่ายคว้าเอามือเรียวบางไปกุมไว้
“ฉันรักเธอ..”
ริมฝีปากแนบลงแผ่วเบาที่หลังมือของร่างบาง
นัยน์ตาสองสีสั่นระริกด้วยความสับสนเมื่อยามที่อีกฝ่ายสวมแหวนที่คล้ายกับที่คนๆหนึ่งเคยให้ไว้ที่นิ้วข้างๆ
“ครับ..”
ดวงตามองไปยังคนตรงหน้าที่คุกเข่าลง มือของอีกฝ่ายคว้าเอามือเรียวบางไปกุมไว้
“ฉันรักเธอ..”
ริมฝีปากแนบลงแผ่วเบาที่หลังมือของร่างบาง
นัยน์ตาสองสีสั่นระริกด้วยความสับสนเมื่อยามที่อีกฝ่ายสวมแหวนที่คล้ายกับที่คนๆหนึ่งเคยให้ไว้ที่นิ้วข้างๆ
คนที่มองอยู่ด้านบนนึกภาวนาในใจให้มุคุโร่สะบัดมืออก แต่ก็ไม่..
ทั้งคู่นิ่งอยู่อย่างนั้น จนเบียคุรันลุกขึ้นและกระชับวงแขนเข้ากอดร่างที่ไม่ดิ้นรนขัดขืน
มือของฮิบาริกำแน่นขณะที่มองภาพนั้น
นี่น่ะหรือ.. ที่นายตอบแทนความรักของฉัน..
นี่น่ะหรือ.. ที่นายตอบแทนความรักของฉัน..
“ผม..คุณเบียคุรันครับ.. ปล่อยเถอะ”
“..มุคุโร่คุง”
“ผมน่ะแค่เคียวยะคนเดียว.. ก็พอแล้วล่ะครับ”
“..มุคุโร่คุง”
“ผมน่ะแค่เคียวยะคนเดียว.. ก็พอแล้วล่ะครับ”
“เคียวยะ.. เป็นอะไรไป ทานอะไรหน่อยสิ”
ร่างเพรียวถามอย่างไม่เข้าใจ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดตอบเขาแม้แต่คำเดียว
ร่างเพรียวถามอย่างไม่เข้าใจ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดตอบเขาแม้แต่คำเดียว
มือหนาคว้าเอามือของเขาไป มองแหวนที่ได้มาเมื่อตอนกลางวัน..
“หึ.. เปลี่ยนใจเร็วดีจริงๆ”
นัยน์ตาสองสีฉายแววตระหนก
“ไม่ใช่นะ.. นี่มัน.. ผมไม่ได้..”
“จะไปไหนก็ไป..”
ปฏิเสธอย่างไม่ไยดีทั้งที่ในใจปวดแปลบ
อยากโอบกอดร่างงามเบื้องหน้าไว้ให้หายคิดถึง แต่กลับทำไม่ได้ เมื่อเห็นภาพของเบียคุรันที่สามแหวนให้กับคนรักของตน
“หึ.. เปลี่ยนใจเร็วดีจริงๆ”
นัยน์ตาสองสีฉายแววตระหนก
“ไม่ใช่นะ.. นี่มัน.. ผมไม่ได้..”
“จะไปไหนก็ไป..”
ปฏิเสธอย่างไม่ไยดีทั้งที่ในใจปวดแปลบ
อยากโอบกอดร่างงามเบื้องหน้าไว้ให้หายคิดถึง แต่กลับทำไม่ได้ เมื่อเห็นภาพของเบียคุรันที่สามแหวนให้กับคนรักของตน
เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยไล่ หยาดน้ำใสก็เอ่อคลอที่เบ้าตาของร่างบาง มุคุโร่ถอยออกมา และลุกขึ้น
“...ผมเสียใจนะ ที่ถูกคุณเบียคุรันล่วงเกินไม่รู้กี่ครั้ง.. แต่ที่ผมเสียใจที่สุด คือคุณ.. ที่ไม่เชื่อใจผมบ้างเลย”
ฮิบาริยังคงนิ่งอยู่ จนมุคุโร่ก้าวออกจากห้องไป..
“...ผมเสียใจนะ ที่ถูกคุณเบียคุรันล่วงเกินไม่รู้กี่ครั้ง.. แต่ที่ผมเสียใจที่สุด คือคุณ.. ที่ไม่เชื่อใจผมบ้างเลย”
ฮิบาริยังคงนิ่งอยู่ จนมุคุโร่ก้าวออกจากห้องไป..
“..มุคุโร่คุง..?”
ร่างสูงเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์เรียกคนที่เพิ่งออกจากห้องมา ทั้งที่ปกติควรจะยิ้มเมื่อเห็นฮิบาริแท้ๆแต่ว่า..
“เธอ..ร้องไห้?”
“เปล่าครับ.. เปล่า..”
เอ่ยปฏิเสธทั้งที่เสียงสั่นเครือ สะอึกสะอื้น
เบียคุรันดึงร่างของอีกฝ่ายเข้ามาหา กอดไว้แน่น มุคุโร่ซบลงกับไหล่แกร่งนั้น แล้วร้องไห้ออกมา
“ไม่เป็นไรแล้ว.. เด็กดีของฉัน.. กลับห้องกันเถอะนะ”
ร่างสูงเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์เรียกคนที่เพิ่งออกจากห้องมา ทั้งที่ปกติควรจะยิ้มเมื่อเห็นฮิบาริแท้ๆแต่ว่า..
“เธอ..ร้องไห้?”
“เปล่าครับ.. เปล่า..”
เอ่ยปฏิเสธทั้งที่เสียงสั่นเครือ สะอึกสะอื้น
เบียคุรันดึงร่างของอีกฝ่ายเข้ามาหา กอดไว้แน่น มุคุโร่ซบลงกับไหล่แกร่งนั้น แล้วร้องไห้ออกมา
“ไม่เป็นไรแล้ว.. เด็กดีของฉัน.. กลับห้องกันเถอะนะ”
มือหนาอุ้มอีกฝ่ายวางบนเตียงอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กสั่นระริกด้วยอาการร้องไห้
เบียคุรันมองร่างด้านใต้อย่างเจ็บปวด ที่ต้องเห็นน้ำตาของคนที่ตนรัก..
จูบอ่อนโยนถูกมอบให้ร่างนั้นอย่างนุ่มนวล ตามมาด้วยสัมผัสเร่าร้อนจนแทบหลอมลาย..
สัมผัสที่อบอุ่น.. เกินกว่าจะปฏิเสธ..
เบียคุรันมองร่างด้านใต้อย่างเจ็บปวด ที่ต้องเห็นน้ำตาของคนที่ตนรัก..
จูบอ่อนโยนถูกมอบให้ร่างนั้นอย่างนุ่มนวล ตามมาด้วยสัมผัสเร่าร้อนจนแทบหลอมลาย..
สัมผัสที่อบอุ่น.. เกินกว่าจะปฏิเสธ..
“..อือ.. อ..อ๊า คุณเบียคุ..รัน..”
สติเริ่มพร่าเลือนเมื่ออีกฝ่ายขยับกายเข้าหาอย่างรวดเร็วถี่กระชั้น
เรือนกายงามเรื่อสีเข้มขึ้นจากแรงปรารถนาที่ถูกหยิบยื่นให้ เสียงครางกระเส่าดังต่อเนื่องเมื่อใกล้ถึงขีดสุด
แผ่นอกบางแอ่นเกร็ง ดวงตาปรือปิดลง
“..มุคุโร่คุง... ฉันรักเธอ..”
เบียคุรันกระแทกกายเข้าไปครั้งสุดท้ายอย่างแรงจนร่างด้านใต้กรีดร้องออกมา
และปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องขาว
สติเริ่มพร่าเลือนเมื่ออีกฝ่ายขยับกายเข้าหาอย่างรวดเร็วถี่กระชั้น
เรือนกายงามเรื่อสีเข้มขึ้นจากแรงปรารถนาที่ถูกหยิบยื่นให้ เสียงครางกระเส่าดังต่อเนื่องเมื่อใกล้ถึงขีดสุด
แผ่นอกบางแอ่นเกร็ง ดวงตาปรือปิดลง
“..มุคุโร่คุง... ฉันรักเธอ..”
เบียคุรันกระแทกกายเข้าไปครั้งสุดท้ายอย่างแรงจนร่างด้านใต้กรีดร้องออกมา
และปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องขาว
ร่างสูงเรือนผมสีรัตติกาลเดินวนไปมาด้วยความหงุดหงิด กับคำพูดของมุคุโร่
รู้สึกผิดเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้เต็มใจกับการกระทำของเบียคุรัน..
รู้สึกผิดเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้เต็มใจกับการกระทำของเบียคุรัน..
เสียงครางหวานจากห้องด้านข้างทำให้เขาได้รู้.. ว่าพลาดไปแล้ว
ทำให้มุคุโร่อ่อนแอ เสียใจ จนถูกล่วงเกินไปอีก
ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่..
“ฉันรักนาย.. มุคุโร่”
“ทำไมคุณต้องรักผมด้วย.. ทั้งที่ผมรักเคียวยะ ทั้งที่ผมไม่เคยรักคุณ”
ร่างบางตั้งคำถามกับอีกฝ่ายท่ามกลางความมืด แต่กลับถูกมือของเบียคุรันแตะริมฝีปากให้เงียบลง
“...อย่าพูดคำนั้นได้ไหม...”
“...?”
“อย่าพูดว่าเธอรักฮิบาริ...”
“...ทำไมต้องรักผมด้วย ทั้งที่คุณเองก็.. เสียใจ”
ร่างบางตั้งคำถามกับอีกฝ่ายท่ามกลางความมืด แต่กลับถูกมือของเบียคุรันแตะริมฝีปากให้เงียบลง
“...อย่าพูดคำนั้นได้ไหม...”
“...?”
“อย่าพูดว่าเธอรักฮิบาริ...”
“...ทำไมต้องรักผมด้วย ทั้งที่คุณเองก็.. เสียใจ”
“..เพราะฉันรักเธอไปแล้ว.. และเลิกไม่ได้.. ต่อให้เธอรักคนอื่น รักก็จะรักเธอ จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา ...จะทำให้เธอรู้ ว่าฉันรักเธอขนาดไหน”
มุคุโร่ข่มตาให้หลับ ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินประโยคนั้น..
“..เราแทบจะไม่เคยเจอกัน คุณไปรักผมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..”
“..ตั้งแต่ครั้งแรก ที่เห็นรูปถ่ายของเธอ”
“ฉันรักเธอ.. มุคุโร่คุง”
“ฉันรักเธอ.. มุคุโร่คุง”
ดวงตาสองสีอ่อนลงด้วยความลังเล
รู้ดีแก่ใจ.. ว่าตนสำคัญกับฮิบาริเพียงใด
รู้.. ว่าเขาสำคัญกับนภาสีเลือดนี้..
รู้.. ว่าฮิบาริรักเขา..
รู้.. ว่าเบียคุรันเองก็รักเขาเช่นเดียวกัน..
รู้ดีแก่ใจ.. ว่าตนสำคัญกับฮิบาริเพียงใด
รู้.. ว่าเขาสำคัญกับนภาสีเลือดนี้..
รู้.. ว่าฮิบาริรักเขา..
รู้.. ว่าเบียคุรันเองก็รักเขาเช่นเดียวกัน..
แต่ไม่รู้.. ว่าลึกๆแล้วต้องการใคร..
คนหนึ่ง.. ที่เย็นชา แต่อบอุ่น อ่อนโยน
กับอีกคน.. ที่โหดร้ายดั่งซาตาน แต่ในขณะเดียวกันกลับเป็นดั่งเทวดา
กับอีกคน.. ที่โหดร้ายดั่งซาตาน แต่ในขณะเดียวกันกลับเป็นดั่งเทวดา
คนหนึ่ง.. เป็นคนที่เขารัก
กับอีกคน.. คือคนที่รักเขา
=================================
TBC.
ป๋า.. ดีเกินไปเเล้ว
ตอนหน้าป๋าเบียจะกลับมาพร้อมความหล่อ เลวอีกครั้ง (เเต่ยังไม่มากเท่าไหร่หรอก มั้ง..?)
(ฝากฟิคอีกเรื่องไว้ด้วยนะคะ ^^)
กับอีกคน.. คือคนที่รักเขา
=================================
TBC.
ป๋า.. ดีเกินไปเเล้ว
ตอนหน้าป๋าเบียจะกลับมาพร้อมความหล่อ เลวอีกครั้ง (เเต่ยังไม่มากเท่าไหร่หรอก มั้ง..?)
(ฝากฟิคอีกเรื่องไว้ด้วยนะคะ ^^)
ว่าแต่ว่า . . .
พี่ฮิบาริ จะอกหักหรือ?!!!
#1 By Where is My Dream?! on 2009-10-23 23:43