Fic [KHR] Last Love -11-
posted on 05 Nov 2009 22:28 by pear00วันต่อมา
ฮิบาริเฝ้าคอยเพียงยามเย็นที่คนรักจะมาหา เพื่อที่จะได้ขอโทษในสิ่งที่ได้ทำลงไป
กลัว.. กลัวว่ามุคุโร่จะโกรธและไม่ยอมมาเจอเขา
สุดท้ายเวลาที่รอคอยก็มาถึง
ประตูหนาเปิดออกเผลให้เห็นใบหน้าสวยของมุคุโร่ที่เดินถือถาดอาหารเข้ามาให้
มือเรียววางถาดที่ถือมาไว้ข้างๆตัวของเขา ฮิบาริเอื้อมมือไปจับข้อมือเล็กบางนั้นเอาไว้
“..ขอโทษ”
“เคียวยะ...?”
ร่างบางยิ้มออกมาได้ในมี่สุด
เพราะในตอนแรกนั้นก็กลัว..
กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้อภัยตน..
“..ผมไม่ได้โกรธเคียวยะซะหน่อย”
เจ้าของเรือนผมสีไพลินแนบริมฝีปากนุ่มเข้ากับแก้มของคนรัก
ยิ้มที่ฮิบาริคิดว่าเป็นที่สวยที่สุดในโลก ถูกส่งมาให้ ดวงตาสีนิลมองร่างตรงหน้า
แม้อยากจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ร่องรอยตามร่างกายที่ปรากฎให้เห็นเด่นชัดบนเรือนกายขาวผ่องของมุคุโร่
ลืมเรื่องร้ายๆไป..
“..ฉันรักนาย..”
จำไว้..
“ผมก็รักคุณครับ.. เคียวยะ”
...เพียงความทรงจำที่ดีก็พอ
วันนี้ร่างบางเดินออกมาจากห้องของคนรักด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนคนที่รออยู่ด้านนอกเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายว่าทั้งคู่ปรับเข้าใจกันแล้ว
“..มุคุโร่คุง..?”
“ครับ..?”
แม้แต่เสียงที่ตอบกลับมาก็ยังมีความสุข แตกต่างจากยามที่พูดถึงเขา
ฤานภาจะมิอาจชนะเมฆาได้..?
“..เธอรักเคียวยะคุงมากสินะ”
“รักสิครับ.. ผมก็บอกคุณไปตั้งหลายรอบแล้วไง”
ทำไม.. เมื่อบอกรักฮิบาริ ถึงได้รู้สึกบางอย่างในอก..
“และเธอรู้.. ว่าฉันรักเธอ”
และทำไม.. เมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของคนๆนี้.. ใจถึงเต้นรัวได้ขนาดนี้..
แต่เมื่อยามสับสนสายหมอกผู้ทระนงตนกลับเลือกที่จะซ่อนความรู้สึกนั้นไว้
“..ผมรักเคียวยะคุงที่สุดแล้ว.. รักคนเดียว..”
“แล้วฉันล่ะ..?”
เสียงตัดพ้อผสมกับความโกรธดังมาจากเบียคุรัน ร่างสูงก้าวเข้ามาหา คนที่ก้มหน้าหลบสายตาของเขา
มือหนาบีบไหล่เล็กๆ เพื่อให้อีกฝ่ายหันมามองตน
“..มุคุโร่คุง.. รู้สึกยังไงกับฉัน..?”
“..ผม... ”
“..ว่ายังไงล่ะ..”
“ผม.. ไม่.. รักคุณ.. ผม... รัก..เคียวยะ.. แค่คนเดียว”
ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างเพียงเล็กน้อยก่อนจะผลักร่างบางออกห่าง และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เบียคุรันไม่ได้หันกลับมามอง.. ถึงได้ไม่รู้ว่าดวงเนตรสองสีที่มองตามเขานั้น เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา..
“..ผมรักคุณ... ฮึก.. คุณเบียคุรัน..”
“ไปสิ..”
เบียคุรันโบกมือไล่ทั้งคู่ในวันต่อมา เมื่อเขาจัดการให้เฮลิคอปเตอร์นำตัวทั้งคู่กลับวองโกเล่ไป
ทั้งที่ในใจเจ็บปวด.. ที่ต้องปล่อยผู้เป็นดั่งดวงใจไป
แต่เพราะ.. อยากเห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง
ดวงตาสองสีมองลงมาเบื้องล่าง
จนร่างของเบียคุรันออกห่างจนไม่อาจมองเห็นได้อีก
ริมฝีปากที่เคยช่างเจรจาถูกกัดจนช้ำเพื่อกลั้นไม่ให้หลุด เสียงสะอื้นออกมา
ฮิบาริมองคนข้างๆ แม้รู้สึกสงสัยกับแววตา อาลัยอาวรณ์นั้นแต่ไม่คิดจะถาม..
เพียงเพราะกลัว.. กลัวคำตอบของอีกฝ่าย
“...ฉันทำถูกใช่ไหมที่ปล่อยเธอไป..มุคุโร่คุง..?”
ร่างสูงเรือนผมสีพิสุทธิ์พูดให้รูปของคนงามที่เพิ่งจากไปได้ฟัง
รูปภาพนั้นไม่อาจจะพูดตอบกลับหรือขยับไหวใดๆได้แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาหยุด
“ฉันรักเธอ.. ทำไมถึงไม่รักฉันบ้าง...”
“มุคุโร่คุง....?”
เขานั่งลงบนเตียง และมองภาพของคนที่เมื่อครั้งหนึ่งเขานอนกับเขาอยู่บนเตียงนี้
ไม่มีอีกแล้ว...
“ฉันนี่โง่จังเนอะ.. มุคุโร่คุง..? เธอเองก็คงโกรธสินะ”
“ตอบหน่อยสิ.. มุคุโร่คุง”
ตลอดสามวันที่พร่ำเพ้อหาคนๆเดียว
เฝ้าแต่จะนอนอยู่อย่างนั้น เล่าความในใจทั้งหมดที่ไม่เคยได้เอ่ยออกไปให้รูปถ่ายที่เป็นตัวแทนของคนที่ตนรัก
“รู้ไหม.. มุคุโร่คุง ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอฉันก็เห็นจากในภาพๆนี้นี่แหละ”
“..และฉันก็ไม่เคยลืมเธอได้เลยตั้งแต่นั้นมา”
จุมพิตประทับแผ่วเบาที่รูปถ่ายของคนที่อยู่ห่างไกล
“...คิดถึงฉันบ้าง.. ได้ไหม...?”
=================================
TBC.
ป๋าเพ้อไปเเล้ววววว
มุคุ... สับสนสินะ เเต่งเเล้วสงสาร เเต่คุณเคียวน่าสงสารที่สุดเเล้ว (มั้ง...?)
(เเต่เรื่องฮิบารินี่.. เเอบสะใจเล็กน้อย)
ฮือๆ สงสารป๋าเบียก็สงสาร โอ้ยยย สับสนๆ
แต่คุณฮิมาก่อนนะ โอ้ยยยยยยย
ฮือ เอาไงดีคะสงสารป๋าเบียอ่ะ แต่ก็ชอบ 1869
10069ก็ชอบ ชอบเท่าๆกันเลยอ่ะ ไหงป๋าถึงแสนดีขนาดนี้อ่ะ
โฮกกกกก
#1 By Yoneo on 2009-11-06 17:39